Spektakl «Wielki Mały Książę»

Nauczył się żyć wśród dorosłych, opanował «właściwe» słowa, schował emocje i przestał patrzeć w niebo.

Kiedyś wiedział - najważniejsze jest niewidoczne dla oczu.
Że patrzeć trzeba sercem.
Umiał kochać i czekać.
Zachwycać się światem.

A potem - powoli, dzień po dniu - po prostu wydoroślał.

W jego «dorosłym» życiu wszystko wygląda inaczej:
Współczesne baobaby zapuszczają korzenie w naszych lękach.
Latarnik utknął w błędnym kole narzuconych  zasad.
Lisy omijamy szerokim łukiem, bo dorośli panicznie boją się kogoś oswoić.
A Róża? Zostawiliśmy ją pod kloszem ciągłych wymówek, bo zawsze brakuje nam czasu na to, co najważniejsze.

Zapraszamy was na monodram, by przez rozmowę zmęczonego człowieka z samym sobą spojrzeć na własną planetę i zadać sobie jedno pytanie:
w którym momencie codziennej rutyny dobrowolnie zgodziliśmy się na życie bez tego, co kiedyś było dla nas istotne??