Spektakl «Pan Tadeusz na antydepresantach»

«Pan Tadeusz na antydepresantach» to historia kogoś, kto próbuje odnaleźć się we współczesności, a z rozpędu wpada wprost w objęcia klasyki.
Sięga po Pana Tadeusza, zagląda do wielkiej literatury światowej i z lekkim niedowierzaniem odkrywa, że te stare teksty całkiem trafnie diagnozują jego dzisiejsze lęki.

Niepokój. Presja. Ambicja. Samotność mimo kalendarza wypchanego po brzegi. Tęsknota za „domem”, którego nie da się namierzyć w Google Maps.

To opowieść o trzydziesto- i czterdziestolatkach, którzy mają wszystko, a jednak wciąż czują dotkliwy brak.
O tych, którzy starają się być rozsądni, produktywni i stabilni - a w głębi duszy najchętniej wyłączyliby wszystkie powiadomienia od świata.

Na scenie aktor mierzy się z tekstami, które miały być o przeszłości, a okazują się boleśnie aktualne.
Towarzyszy mu muzyka na żywo - subtelna, nastrojowa, momentami ironiczna.
Słowo i dźwięk współbrzmią niczym dwie myśli w głowie: jedna śmiertelnie poważna, druga nieco bezczelna.

Bywa śmiesznie.
Bywa niewygodnie.
Czasem jak w dobrej komedii, a czasem jak w cichym dramacie, którego nikt postronny nie dostrzega.
Bo to historia o nas - o ludziach szukających odpowiedzi tam, gdzie nikt już nie zagląda.

«Pan Tadeusz na antydepresantach» nie daje gotowych recept.
Pokazuje jednak, że wielka literatura wciąż potrafi być żywą rozmową.
A czasem - tą najważniejszą.