Spektakl «Pan Tadeusz na antydepresantach»

To spektakl o człowieku. O każdym z nas. „Pan Tadeusz na antydepresantach” to spektakl o kimś, kto próbuje ogarnąć współczesność i z rozpędu wpada w klasykę. Sięga po Pan Tadeusz, zagląda do wielkiej literatury świata i z lekkim niedowierzaniem odkrywa, że te stare teksty całkiem dobrze rozumieją jego dzisiejsze problemy. Niepokój. Presja. Ambicja. Samotność mimo pełnego kalendarza. Tęsknota za „domem”, którego nie da się wpisać w Google Maps. To spektakl o trzydziesto- i czterdziestolatkach, którzy mają wszystko, a jednak czegoś im brakuje. O tych, którzy próbują być rozsądni, produktywni, stabilni — a czasem najchętniej wyłączyliby powiadomienia od świata. Na scenie aktor konfrontuje się z tekstami, które miały być o przeszłości, a okazują się boleśnie aktualne. Towarzyszy mu muzyka na żywo — subtelna, nastrojowa, momentami ironiczna. Słowo i dźwięk idą razem, jak dwie myśli w głowie: jedna poważna, druga trochę bezczelna. Czasem jest śmiesznie. Czasem niewygodnie. Czasem jak w dobrej komedii. Czasem jak w cichym dramacie, którego nikt nie widzi. Bo to historia o nas — o ludziach, którzy próbują radzić sobie z wyzwaniami codzienności, szukając odpowiedzi tam, gdzie nikt już nie zagląda. „Pan Tadeusz na antydepresantach” nie daje gotowych recept. Ale pokazuje, że wielka literatura wciąż potrafi być rozmową. A czasem — bardzo potrzebną.